Kamer 16 – Piet Mondriaan

Piet Mondriaan (Amersfoort, 1872 – New York, 1942) staat onder andere bekend om de vele spectaculaire veranderingen tijdens zijn carrière. Wat begon bij het figuratief schilderen van landschappen, groeide in de loop der jaren uit tot een abstracte schilderstijl. Tijdens de Eerste Wereldoorlog in 1914 besloot Mondriaan aanvankelijk in Nederland te blijven, waarna hij later verhuisde naar Parijs. Mondriaans stijl was toen al ontwikkeld tot het maken van sobere abstracte composities van geometrische vormen. Deze verandering in stijl ontstond na de ontmoeting met Bart van der Leck en Theo van Doesberg met wie Mondriaan later de Nederlandse kunstbeweging De Stijl vormde. Hij was een van de belangrijkste medewerkers van het tijdschrift De Stijl en ontwikkelde als kunsttheoreticus een eigen kunsttheorie die hij ‘nieuwe beelding’ of ‘neoplasticisme’ noemde. Vooral zijn latere geometrisch-abstracte werk, met de kenmerkende horizontale en verticale zwarte lijnen en primaire kleuren, is wereldberoemd en dient als inspiratiebron voor vele architecten en ontwerpers van toegepaste kunst. Mondriaan wilde met zijn uitgebalanceerde composities van heldere kleurvlakken en horizontale en verticale lijnen een gevoel van harmonie oproepen met als doel om absolute schoonheid te creëren. Hij wordt algemeen gezien als een pionier van de abstracte en non-figuratieve kunst. Tijdens de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog in 1940 vertrok Mondriaan naar New York waar hij de laatste jaren van zijn leven doorbracht. In de Mondriaankamer van Hotel Central slaapt de bezoeker in een ruimtelijke vertaling van het schilderij ‘New York Compositie 1’ uit 1942.