De Hongaars-Amerikaanse kunstenaar László Moholy-Nagy (Bácsborsód 1895 – Chicago 1946) leefde in de boeiende overgang naar de moderne tijd: het interbellum, de periode van beroemde kunstbewegingen als Bauhaus en De Stijl. Hij was een echte wereldburger; zijn leven was één lange reis, van zijn geboorteland Hongarije naar Wenen, Berlijn, Amsterdam, Londen en Chicago. Soms opgejaagd door een dreigend politiek klimaat, dan weer op zoek naar een nieuwe artistieke uitdaging.
Hij introduceerde fotografie en film, met licht als essentieel ingrediënt, als hét beeldende middel van zijn tijd. Door toepassing van fotografie en film werd kunst in één klap bereikbaar voor iedereen. Deze democratisering van de kunsten paste in het utopisch denken van Moholy-Nagy.
Kunst was voor hem onderdeel van een levenshouding, een collectieve mentaliteit waarin kunst en alle andere aspecten van het leven samenvloeien in een Gesamtkunstwerk – of beter nog: Gesamtwerk – wat zou leiden tot gezamenlijke vooruitgang. Hij was overtuigd van de vormende functie van kunst:
‘Kunst is de slijpsteen van de zintuigen, die de blik, de geest en de waarnemingen scherpt.’
Moholy-Nagy was beeldhouwer, schilder, ontwerper en fotograaf en als docent vormleer verbonden aan het Bauhaus. Met zijn fotografie leverde hij baanbrekend werk waarbij ongewone standpunten, compositie, uitsnede en het spel van licht en schaduw centraal staan. Lijnenspel en structuren spelen daarbij een hoofdrol.
